20 Ocak 2011 Perşembe

Helbest: Çîyayî

Çiyayî



Ji xuşîna avê

Ji rengê berfîna

Meşa kûfîyan û dengê kew û qulingan

Ji dîdara Şervana hezdikir Çiyayî




Ji pitika herî nazik a dil

Ji hucreya bedew ya hiş û aqil

Bi çavên dildara, hûr û kûr dişopand


Ger mirin jî têde hebe,



lê dîsa jî, jê hez dikir Çîyayî





Di Çiya re dibezîya



Bi jiyanê re dilezîya



Bi agir re di fûrîya



Bi mirinê di kenîya



Ji siruştê ziman



Ji mirinê jiyan diafirand Çiyayî





Wî ji Çiya hezdikir



Tirêjên Rojê wî mest dikir

Ew awaza jiyanê

Hest û helbesta vîyanê

Ziman û hûnera Çiya

Hezkirin bixwe bû Çiyayî



Li Qendîl Bêrîtan

Li Şengal Xerîbo

Li Sîpan Sîyabend

Li Ararat Seyidxanê kerr bû

Li hember Romê

Dîmenkêş û bi dîmender bû Çiyayî



Ma Tu dizanî Çiyayî

Min dixwest bigirîm û bihêsirên çava

Kella dilê xwe vemirînim

Lê naaa,em na girîn

Ji neyar re rik,û inat

Tu namirî, Tê hebî, di nava hiş û dilê me de bî

Ma Tu dizanî em çiqas ji te hezdikin?

Weke Te ji Çiyayê Kurdistanê hezdikir Çiyayî…



Ji bo bîranîna nemir Xelîl Dagli (Halil Uysal).

08.04.2008 / Newaf Mîro

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder